Başlıkta kullandığımız hırs,yetenek ve potansiyel arasında önemli bir bağ var. Bunu, hayatımızda karşılaştığımız tiplemelerden yola çıkarak anlatacağız.
Mesela, LYS sonuçlarında birinci olanlar basına mülakat verirler. Her sene, -kendini ağırdan satmak ya da kibirli gözükmemek düşüncesiyle alçakgönüllü davrananları bir tarafa bırakırsak-hep aynı şeyler söylenir : “Çok hırslıydım, çalışarak başardım.” Tabi ki milyonlarca insanı geride bıraktıkları için haklı bir gurura sahipler fakat atladıkları bir nokta var. Onları birinci yapan sadece hırs ve tutkuları değil. O konuda yetenek ve potansiyellerinin olması.
Aynı sınava on binlerce insan, aynı maksimum hızda hırsla hazırlanıyor. Bu hırsları maalesef hepsinin derece ya da en azından ilk 5-6 bin beklentisine girmelerine yol açıyor. Oysa bir insanın bir konuya dair yeteneği yoksa bu hırs iki türlü olumsuz sonuç verir. Ya kendisini yer bitirir, ya da çevresindekileri.
Doğru çözüm ise, herkesin kendi yeteneğini sergileyeceği alan(lar) bulması. Örneğin; e-spor şu anda muazzam bir ivmeye sahip. En popüler e-spor branşlarından olduğu için LOL (League of Legends) örneğinden gidelim. Bu oyunu oynamak için genelde 13-25 yaş aralığında olmak gerekiyor. Oyunun içinde yer alanların söylediğine göre, sonrasında el hareketleri çabukluğunu yitirmeye başladığı için eski ritim yakalanamıyormuş. Çocuğun dersleri çalışmayı pek sevmediğini ele alalım. Eğer gerçekten iyi bir gamersa buradan kendisine alan yaratamaz mı? 25 yaşına kadar sporcu olup sonrasında belki yeni oyun tasarlamaları için şirketlerle işbirliği yapar bir şekilde ilerler belki? Artık yeni dünyada 10 yıl sonrasına dönük net hedefler koymak gerçekçi değil zaten. Fakat eğer oyuncu olarak istediği ritmi yakalar ve dönüşüme ayak uydurursa her zaman kendi piyasa değeri olacaktır. Yeteneği ve potansiyelinin olmadığı sınavlara çalışırsa peki? Her iki alandan da kayıp.
Bunun pek çok örneği yapılabilir. Esas konu; çocukluktan itibaren yeteneklerin ve potansiyellerin keşfedilip ona göre alternatifler geliştirilmesi. Bilinçsiz bir şekilde herkesi yarış atı psikolojisiyle sınavlara hazırladığımızda maalesef çok az insan amacına ulaşıyor; diğerleri zaten kendilerine inançlarını yitirdiği için sonrasında bunun yarasını taşıyor ve sonuç itibariyle %12 (kağıt üzerinde) işsizlikle karşılaşıyoruz..

Reklamlar